1.Λογγίνος,ο Εκατόνταρχος (Ιστορικό ποίημα)

 

Η Σταύρωση του Ναζωραίου υπήρξε οικεία,

υπηρεσία έκανες, ως είθιστο στη Ρώμη,

βαριά σου εφάνη τότε η πανοπλία

τρυπώντας το πλευρό Του με τη λόγχη.

 

Να ιδείς ηθέλησες μήπως απέθανεν

ή μήπως εξακολούθη αργά να αναπνέει,

καθώς σου είπον ήτο επικίνδυνος,

μα αδύναμους είχες οφθαλμούς ούτως ή άλλως.

 

Καθώς τη λόγχη έτεινες προς το πλευρό Του

θρηνούσαν η μητέρα Του μ’άλλες γυναίκες.

Διψούσε είπε, μα νερό δεν ήβρες

μόνο σε ξύδι το σφουγγάρι εβουτούσες.

 

 Καθώς εκείνος ακουγόταν που βογγούσε

κραυγή ακούστηκε στο τρύπημα της λόγχης,

με μάτια στον Θεό παρακαλούσε

συγχώρεση να δώσει στους ανθρώπους.

 

Επάνω σου εκύλησαν δυο στάλες αίμα,

το ρούχο που φόραγες ευθύς εσημαδέψαν

κι αίφνης αρχίνησες ξεκάθαρα να βλέπεις,

ποιος ήταν επάνω στον Σταυρό επαραδέχθης.

 

 

Σεισμός κι αντάρα απλώθηκε τριγύρω,

μαύρος ο ουρανός και καταιγίδα,

αυτός που ήταν στον σταυρό,

πως ήταν ο Θεός όλοι το είδαν.

 

Κι ύστερα,αφού σε έσωσε ο Εσταυρωμένος,

το σώμα Του σε βάλαν να φυλάς μ’ άλλους στρατιώτες,

μην τύχει μαθητές Του να το κλέψουν,

μα πρόλαβε ο σεισμός την Τρίτη μέρα

κι άνοιξε το μνήμα το δικό Του πέρα ως πέρα.

 

Αλήθεια είπες στους αρχιερείς για όσα είδες,

κι εφόσον χρήματα δε δέχτηκες για ψευδομαρτυρία,

μαζί με άλλους δυο λεγεωνάριους εξηφανίσθης

κι αλλού επήγες να κυρήξεις, σ’ άλλη επαρχία.

 

Κι επειδή στο γένος ήσουν Καππαδόκης,

γύρισες πίσω εις τα δικά σου μέρη,

εκεί σε ήβρε το απόσπασμα του Τιβερίου,

που εκαλοδέχθης σε τραπέζι

εις την δική σου οικία.

 

Και σαν τους αποκάλυψες ποιος είσαι,

ο λιποτάκτης, καθώς η φήμη σου σ’ ακολουθούσε,

τους παραδόθηκες ήρεμα κι ωραία

κι απεχωρίσθη το σώμα από το εύμορφο κεφάλι.

 

Παρ’ ότι η συγκίνησις μεγάλη,

καθώς κι η ντροπή κι η θλίψις περισσεία

μες σε χωματερή το επετάξαν,

ήτο βεβαίως κι εκείνοι σε υπηρεσία!

 

Μετά πολλών βασάνων, το βρήκε μια γυναίκα ,

τυφλή, όπως ελέγετο και γραία

κι ως το ακούμπησε για να το πλύνει,

επέστρεψε η όρασίς της, τι ευλογία!

 

Κι έτσι απεφασίσθη ο εορτασμός σου,

απ’ την καθολική κι Ορθόδοξη Εκκλησία,

στις δεκαέξι Οκτωβρίου εκάστου έτους

Λογγίνε, Εκατόνταρχε, Άγιε,

με άλλη πλέον πανοπλία!

 

Μαρία Σταθουλοπούλου

 

Σημείωση: Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας του 2021. Το ύφος του παραπέμπει στον Κ.Π.Καβάφη, καθώς αποτελεί μέρος εργασίας της οποίας ήταν και το ζητούμενο.