2. Η νόνα

 

Μέσα στην ησυχία του βραδιού,

την ερημιά που στο σοκάκι είχε πέσει,

ήκουσα βήματα ανάλαφρα, αργά

και ένα φως εχύθη στης αυλής τη μέση.

 

Ένα κοράσιο με παράστημα στητό,

φαγάκι επήγαινε της νόνας στο κρεβάτι

κι απ’την κουρτίνα τ’αψηλού παραθυριού,

ως τράβηξε ευθύς, το φως εχάθη.

 

 

Στο δρόμο αλυχτούσε ένα σκυλί,

καθώς τα βλέφαρα επροσπάθουν για να κλείσω,

κι ήρθε ένα όνειρο ξεκάθαρο πολύ,

στάλες τα δάκρυα επρόκειτο να χύσω.

 

Νέος στρατιώτης με ολόχρυση στολή

σπαθί στο χέρι του εκράτουν κι ως με είδε

την χείραν του έτειν’ έμπροσθέν μου,

την τρομερή απέκοψε θολούρα των ματιών μου.

 

Προχώρησε στης κάμαρας το βάθος

κι αφού επέρασε καταμεσής του τοίχου

πήγε και στάθηκε στ’αντικρινό κατώφλι

κι ακούστηκε ο ήχος παραθύρου.

 

Κι ως έτεινα την κεφαλήν για να κοιτάξω

η νόνα εκοιμήθη αισίως

κι απέμεινε η κόρη δίπλα στο κρεβάτι

να χύνει δάκρυα καυτά ησύχως.

 

Την άλλη μέρα εις το πρόσωπο κυλούσε ο ίδρως

πως ήτο όνειρο τα πάντα εμαρτύρουν,

μόν’ η γιαγιά πως πέθανε ακουγόταν,

κι είχε χαθεί του ονείρου μου ο νέος.

 

Μα, ως ήρθε η κόρη να μου πει τα νέα

μια λάμψη φάνηκε ξοπίσω της που ηκολούθη,

γέμισε η κάμαρη ολόχρυσες ακτίνες

πως ήτο αλήθεια τ’όνειρο εφάνη.

 

 

Ήρεμος πλέον εκάθισα να γράψω

όσα ξεκάθαρα ένιωσα και είδον

στιγμή δεν πρόφτασα να χάσω

κι επήγαινε το χέρι μου μονάχο.

 

Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη

μια άλλη δύναμη τη σκέψη μου κινούσε

μια νέα ελπίδα το όραμα εμαρτυρούσε

κι όταν σταμάτησα ήταν πλέον δείλι.

 

 Μαρία  Σταθουλοπούλου

Σημείωση: Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας του 2021. Το ύφος του παραπέμπει στον Κ.Π.Καβάφη, καθώς αποτελεί μέρος εργασίας της οποίας ήταν και το ζητούμενο.