Όσα τα μάτια βλέπουν
όσα η ψυχή χωράει,
όσα ο νους φαντάζεται
κι ας μην τα μαρτυράει...
όλα εδώ βρίσκουν τη θέση τους...στο μονοπάτι της ζωής μου...
το άνοιξα με δύναμη ορμώντας προς το μέλλον.
12/4/2017
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Αυτόν που αγαπάς δεν τον ξοδεύεις
σε συζητήσεις κι ανώφελα πειράγματα
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο
Αξιωθήκαμε... Να πάμε σε δυο Επιταφίους, Να βάλουμε δύο στεφάνια με λουλούδια στους δικούς μας ανθρώπους Αξιωθήκαμε να ενώσουμε τον πόνο μας με τόσων άλλων, Μα και να κοιτάξουμε με συντριβή την Παναγία, Να καταλάβουμε τον πόνο της που δε μπορούμε να τον φτάσουμε, Μόνο το χέρι της το απαλό θελήσαμε να ασπαστουμε, σκέπη μας και προσκέφαλο στις δύσκολες στιγμές μας, Τον γιο της που σταυρώσαμε θελήσαμε να δούμε, πάνω σε άνθη μοσχοβολιστά Κείτεται το κορμί του Κι αξιωθήκαμε να έχουμε την ευκαιρία Να δώσουμε συγχώρεση να λάβουμε ευλογία. Να πούμε Δόξα σοι ο Θεός για όλα. 14/4/2023 Προς έκδοση
Ταξίδι το φιλί κι η ξαφνική νεροποντή ανέλπιστη χαρά. Κρυφός ο στεναγμός κι η μουσική που αγγίζει,πουλί που φτερουγίζει. Φέγγισε πάλι μέσα στο σκοτάδι... κι αυτό το όραμα δεν κουράζει τα μάτια μου. Ρουφούν το ρόλο της ζωής τους. Αγάπη,θα σε ξαναδώ ποτέ μες στων αγγέλων τον τρελό χορό, εκεί που ανεμοδάρθηκαν,θαρρείς, στο ύψος της χαρούμενης κραυγής τους; Ειπώθηκε ο στεναγμός. Κι εσύ που περιμένεις,βιολιστή, παίξε τραγούδι πάνω στο δρόμο για το φως που μετέωρα βηματίζει στο σκοτάδι... Αγάπη; Εσύ δεν είσαι;; 31/5/94
Ο μύθος της Αντιγόνης Ο χρόνος με βρίσκει να θρηνώ τη νιότη σου Αντιγόνη, τη σκέψη και τη γνώμη σου στις συμφορές που ήρθαν. Το ‘ξερες πόσο συμφωνώ, που θέλησες να σεβαστείς τη μνήμη του αδερφού σου και να τον θάψεις και αυτόν σαν όλους τους νεκρούς σου. Το ‘νιωθα, δε θα ‘μενε κρυφή, η πράξη σου να ρίξεις, λίγο απ’ το χώμα να θαφτεί μ’ αυτό ο Πολυνείκης. Δε σ’ άφησε ο πατέρας μου κι είν’ άδικο, το ξέρω, γι’ αυτό τον θάνατο έτρεξες γρήγορα ν’ αντικρίσεις. ΄Ετσι κι εγώ με το σπαθί που κρύβω μες στη θήκη, θα βάλω τέλος στη ζωή και τη δική μου τώρα. Δε θα σ’ αφήσω μοναχή στον Άδη να κατέβεις, απόδειξη πως σ’ αγαπώ η πράξη μου ετούτη. Το παραπάνω ποίημα δημιουργήθηκε στα πλαίσια πανεπιστημιακής εργασίας πριν λίγες μέρες. Το πρόσωπο που μιλά είναι ο Αίμονας, αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης. Όταν η Αντιγόνη , αρραβωνιαστικιά του Αίμονα, έθαψε τον αδερφό της Πολυνείκη...