Επαφή
Έλα...έλα κοντά μου...θα δεις πολλά! Θα δεις πώς είναι ο πόνος του να θάβεις αυτά που νιώθεις μέσα σου βαθιά. Χαλί τα κάνω να πατήσει η αγάπη σου, με αθάνατο νερό ανακατεύω τα όνειρά μου για σένα καλέ μου, την κουρτίνα τραβάω μη σκοτεινιάσει το βλέμμα σου... είμαι απέναντι και σε κοιτάζω. Τα μάτια σου λαμπυρίζουν καθώς μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, το φως της μέρας ζεσταίνει τις καρδιές μας...
Ξέρω...ξέρω πώς είναι να σε φιλώ με τα μάτια μου, να σε αγγίζω με την ανάσα μου...κυκλοφορώ κρυφά κάτω από το πουκάμισό σου, κάθε εκατοστό του κορμιού σου μετράω, την ανάσα σου ενώνω με τη δική μου...σε φιλώ.
Νιώθεις...το ξέρω από τον τρόπο που αλλάζουν το σχήμα τους τα σύννεφα, από το χρώμα που ζωγραφίζουν τα τραγούδια την ελπίδα μέσα σου, από τον αέρα που φυσάει γύρω μου όταν είσαι κοντά μου, από τις φλόγες που έχουν τα μάτια σου καθώς με κοιτούν. Τίποτα από όλα αυτά δε μπορώ ν' αποφύγω και πώς να φύγω μακριά σου όταν το μόνο που θέλω είναι να κρυφτώ στα χέρια σου;
Κανένα...κανένα κενό δεν υπάρχει μέσα μου όταν σε κοιτάζω...γεμίζεις το χώρο, το χρόνο κοιτάζω σα φίλο,γιατί υπάρχεις μέσα στον δικό μου με τον τρόπο σου να ομορφαίνεις τις σκέψεις...
Πολλά...πολλά υπάρχουν ακόμα να ειπωθούν, σα φρούτα θα ωριμάσουν οι καρποί...τα όμορφα λόγια θα γίνουν πράξεις αγάπης να ξεκουράσουν τους αετούς της καρδιάς μου που πετούν πάνω από την έρημο. Στα χέρια σου θα έρθουν να κουρνιάσουν, στα μάτια θα σε κοιτάξουν και θα σ' ευχαριστήσουν που ήσουν εκεί...
Βλέπεις; Βλέπεις την όαση που απλώνεται δίπλα μας; Είναι εκεί, στη μέση της ερήμου, στου κόσμου αυτού τα βουνά που γύρω μας απλώνονται...κι εμείς οι κουρασμένοι οδοιπόροι συναντιώμαστε εδώ...κι ο ένας ξεκουράζει τον άλλο...τρυφερά...να κρατάς τους αετούς μου στα χέρια σου...τα μάτια τους τότε δε θα κλάψουν ποτέ και περήφανα θα κοιτάζουν την έρημο και πάντα θα πετούν ελεύθεροι κοντά σου...για να σ' ευγνωμονούν που τους αγάπησες.
Ξέρω...ξέρω πώς είναι να σε φιλώ με τα μάτια μου, να σε αγγίζω με την ανάσα μου...κυκλοφορώ κρυφά κάτω από το πουκάμισό σου, κάθε εκατοστό του κορμιού σου μετράω, την ανάσα σου ενώνω με τη δική μου...σε φιλώ.
Νιώθεις...το ξέρω από τον τρόπο που αλλάζουν το σχήμα τους τα σύννεφα, από το χρώμα που ζωγραφίζουν τα τραγούδια την ελπίδα μέσα σου, από τον αέρα που φυσάει γύρω μου όταν είσαι κοντά μου, από τις φλόγες που έχουν τα μάτια σου καθώς με κοιτούν. Τίποτα από όλα αυτά δε μπορώ ν' αποφύγω και πώς να φύγω μακριά σου όταν το μόνο που θέλω είναι να κρυφτώ στα χέρια σου;
Κανένα...κανένα κενό δεν υπάρχει μέσα μου όταν σε κοιτάζω...γεμίζεις το χώρο, το χρόνο κοιτάζω σα φίλο,γιατί υπάρχεις μέσα στον δικό μου με τον τρόπο σου να ομορφαίνεις τις σκέψεις...
Πολλά...πολλά υπάρχουν ακόμα να ειπωθούν, σα φρούτα θα ωριμάσουν οι καρποί...τα όμορφα λόγια θα γίνουν πράξεις αγάπης να ξεκουράσουν τους αετούς της καρδιάς μου που πετούν πάνω από την έρημο. Στα χέρια σου θα έρθουν να κουρνιάσουν, στα μάτια θα σε κοιτάξουν και θα σ' ευχαριστήσουν που ήσουν εκεί...
Βλέπεις; Βλέπεις την όαση που απλώνεται δίπλα μας; Είναι εκεί, στη μέση της ερήμου, στου κόσμου αυτού τα βουνά που γύρω μας απλώνονται...κι εμείς οι κουρασμένοι οδοιπόροι συναντιώμαστε εδώ...κι ο ένας ξεκουράζει τον άλλο...τρυφερά...να κρατάς τους αετούς μου στα χέρια σου...τα μάτια τους τότε δε θα κλάψουν ποτέ και περήφανα θα κοιτάζουν την έρημο και πάντα θα πετούν ελεύθεροι κοντά σου...για να σ' ευγνωμονούν που τους αγάπησες.
