Χαμένες πατρίδες
Να, η ψυχή ξαρμάτωτη δέρνεται και χτυπιέται
Μέσα σε σώμα-φυλακή, έρημο σώμα σ’ αγορά!-,
Σέρνει μακρόσυρτη κραυγή, θρήνο και μοιρολόι:
-Θράκη Ανατολική, Πόντο και Μικρασία,
Βόρεια Ήπειρο, παιδιά της μάνας γης Ελλάδας,
Σας έχασαν τα μάτια μου, τα δάκρυα τα ‘μποδίζουν,
Την υγρασία του αίματος νιώθω κι ανατριχιάζω,
Πάχνη από πολλές ψυχές κάθισε στο κορμί μου
Και κρύος αέρας ξενικός περόνιασε τη σάρκα.
Κοιτάω γύρω μου καπνός, ορφάνεψε η φύση.
Μην είναι όραμα αυτό, όνειρο κι εφιάλτης;
Πουλί, γιατί αγκομαχάς, λουλούδι τι μαδιέσαι;
Το ξέρω, είστε αληθινά, καμιά αμφιβολία.
-Είμαι αϊτός και κάθομαι στο βράχο κι αγναντεύω
Κι εκεί που τώρα ερημιά πέρα ως πέρα βλέπω,
Άνθρωποι περιδιάβαιναν σε δρόμους και σοκάκια,
Λαός ήταν χαρούμενος, σπίτια και εκκλησίες,
Πραματευτάδες φώναζαν κι έρχονταν οι κυράδες,
Παπάδες κράταγαν σκοινιά και βάραγαν τις καμπάνες
Να ‘ρθεί ο κόσμος ο πιστός Θεό να αντικρίσει.
Μα τώρα άγριους θωρώ ανθρώπους και προδότες,
Διώξαν προγόνους και λαό και γκρέμισαν τα πάντα.
Κι αυτοί που με μισάνοιχτα μάτια τους βεβαιώναν
Πάλι πως θα ‘ρθουν σπίτια τους και μέρα μεσημέρι,
Τώρα καθόνται με φαγιά, σε γλέντια και γελάνε
Που έδιωξαν τους χριστιανούς και όλους τους
κοροϊδέψαν.
Αγκομαχώ λοιπόν γι’ αυτά και μαύρη σκέψη κάνω,
Δε θα γενεί η άνοιξη, αυτό που κάποτε είπαν
Πως πάλι με χρόνια, με καιρούς πάλι δικά μας θα
‘ναι.
-Κι εγώ λουλούδι έγινα, από ‘να θεό κει πάνω,
Να τον κοιτώ κι ευχαριστώ πάντα να του φωνάζω,
Μα τ’ άδικο δεν το μπορώ, οι ρίζες μου πονάνε,
Γι’ αυτό κι εγώ μονάχο μου ρίχνω τα πέταλά μου,
Προδότη, αχρείο να μη δω, να μην τονε γλυκάνω.
-Σας είχα και σας έχασα παιδιά της συμφοράς μου!
Κύπρο μου, κόρη μου μικρή, σε καρτερώ και πάλι.
Θέλεις βοήθεια, το ‘χεις πει, να διώξεις το σαράκι.
Δε θα βαστήξω να σε δω χαμένη σαν τους άλλους.
Μα είδες, όλοι τους σιωπούν ή ψέματα αραδιάζουν,
Πως θα βοηθήσουν τάχατες, αλλά τον ξένο θέλουν
Που πάτησε το πόδι του στα άγια χώματά σου.
Έννοια τους όμως και βαστώ και πάντα θα ελπίζω,
Με όνειρα, όπλα και Θεό,
Λεύτερη πάλι να σε δω, σε νυφικό φουστάνι.
2/1/96
